Melkvee Magazine

De ontstaansgeschiedenis van de Broncorrector

De onderzoeker ir. O.J. Cleveringa (1890 – 1980) was van 1920 tot 1955 Landbouwconsulent bij het ministerie van Landbouw. Hij had een heel andere kijk op de gezondheid van plant, dier en mens dan de toenmalige en huidige gangbare wetenschap. In een publicatie uit 1964 schrijft hij dat in de moderne wetenschap nog slechts wordt gewerkt op basis van verstandelijke capaciteiten. De grote hersenen hebben de kleine hersenen, waarin het intuïtieve ligt opgesloten, volledig weggedrukt. Juist dit intuïtieve, de helderziende gaven zouden het mogelijk maken om de ware aard van de natuurkrachten te zien.
Cleveringa haalt in zijn schrijven verschillende dogma’s onderuit, zoals bijvoorbeeld die van de besmetting door overdracht van parasieten van het ene individu op het andere. In tegenstelling tot anderen ging Cleveringa niet uit van het zieke, maar juist van het gezonde individu. „Waarom is een individu, te midden van zieke, onder bepaalde omstandigheden gezond gebleven?” De groeiplaats moest bepalend zijn. Immers, de veredelde rassen hadden dezelfde erfelijke eigenschappen en werden gelijkmatig bemest en aan dezelfde weersomstandigheden blootgesteld (Cleveringa vond ook veestapels die te midden van zware mond- en klauwzeerepidemieën zonder voorzorg stand hielden). Een visie die haaks stond op de ‘besmettingsdogma’, waarbij men ervan uitging dat gezonde planten bij toeval niet waren aangevallen door parasieten. Cleveringa benadrukte het belang van een ‘homogeen kruimelige grond’, opgebouwd uit een derde lucht, een derde water en een derde grond, welke zou zorgen voor een harmonische voeding en perfecte bovengrondse verhoudingen. Op sommige plekken, zoals op de ‘paardeweideplekken’, is deze grondstructuur anders. Op deze plekken weigeren paarden gras te vreten, terwijl ze er bovendien alle mest deponeren. Cleveringa ontdekte dat deze mest bovendien niet als elders werd vergist, maar verdroogde en verturfde. Het bleek dat de plekken scherp op de wichelroede reageerden. De onderzoeker vond bovendien meer plekken die zich afwijkend gedroegen, een verschijnsel als bijvoorbeeld ook de iepziekte of aardappelmoeheid. „Ziekten die volkomen worden bepaald door het afwijkende milieu. Het betreft hier een bovenzintuiglijk spel van elektromagnetische krachten”, aldus Cleveringa. „Het betreft hier kruisingen van waterbanen en aardgasplekken met een zodanig hoog potentiaal en een zo krachtige energieafzuiging, dat de nuttige bodemorganismen, die de organische mest moeten vergisten, afsterven.”
Cleveringa kreeg van tuinder Johannes Bron uit Waddinxveen het verzoek zijn problemen, die met de gangbare theorieën niet waren op te lossen, eens te onderzoeken. De ervaren wichelroedeloper Van Oel vergezelde Cleveringa en al snel bleek dat Bron sterk roedegevoelig was. Bron werd gegrepen door de theorieën van Cleveringa en ontwikkelde zich in dezelfde richting, zo schrijft de laatste. Ook zorgde Bron voor een doorontwikkeling van een bestaand afschermapparaat, wat resulteerde in de huidige Broncorrector.
De in 1950 ontwikkelde corrector is een waterdichte grijze kunststofbuis van 125 cm lengte en met een diameter van 30 cm. De buis wordt verticaal in de grond geplaatst, waarbij er nog 25 cm boven de grond uit komt. Onderin de buis zit een natuurkundig instrument, dat is samengesteld uit diverse edelmetalen. Met een kompas wordt de corrector exact op het magnetische noorden afgesteld, zodat hij voor een goede werking optimaal gebruik kan maken van de vrije energie van het magnetische veld, zo is op de website www.broncorrector.com te lezen. „De Broncorrector bewerkstelligt een perfecte geleiding van vrije energie door de bodem. Door de werking van de corrector worden de gebonden liggende voedselvoorraden in de bodem beter opneembaar gemaakt voor de plant. En worden harde en storende lagen in de bodem geleidelijk omgezet in een poreuze kruimelstructuur met een prima capillaire werking.”
De geleiding van de vrije energie resulteert in een evenwichtiger spanning van het aardmagnetisch veld. Dat zou zorgen voor een betere gezondheid van plant, dier en mens. Houwers legt uit dat de corrector een cirkelvormig veld aanlegt, waar de door aardstralen opgebouwde spanningsverschillen worden geneutraliseerd. Er zijn vier verschillende correctors beschikbaar met alle een verschillend werkbereik. Wereldwijd zijn er inmiddels 13.000 Broncorrectors verkocht, in alle werelddelen. „Je kunt je er geen buil aan vallen, want als de corrector na een jaar niet bevalt, kun je hem terugbrengen en krijg je 80 procent van je geld terug. De ervaring leert dat 97 procent het apparaat houdt”, aldus Albert Bron, zoon van ontwikkelaar Johannes Bron.